Jak wybrać dla siebie superwizora? Na co warto zwrócić uwagę?

[ Kasia Dujanowicz ] -

12-12-2015

Superwizja jest procesem doskonalenia kompetencji coacha, procesem aktywnego uczenia się. Wiemy, że tak naprawdę jedna superwizja to za mało, poddając się procesowi superwizji ważna jest regularność, systematyczność i efektywność. To, co istotne to również rodzaj superwizji, jej forma (indywudualna czy grupowa), które zawsze powinny być dostosowane do możliwości i zasobów coacha, który się jej poddaje. Najważniejsze, aby czuł że jest ona dla niego efektywna i ma z niej rzeczywiste - można by rzecz namacalne korzyści. Ważne jest tez to, po co przychodzimy  na superwizję? Zawsze informuję o rodzajach superwizji (Patrz wpis na blogu: http://www.supervisiontime.pl/artykuly/rzecz-o-rodzajach-superwizji-w-coachingu-czyli-nad-czym-pracowac-superwizyjnie/)

 

W procesie superwizji rola superwizora jest kluczowa - to w jaki sposób ją prowadzi, jak nawiązuje relacje, na ile posiada wiedzę i doświadczenie w tym co robi oraz na ile tak naprawdę jest do niej przygotowany i posiada umiejętność wydobywania potencjału, sięgania głębi, wrażliwości i intuicji w pracy z klientem-coachem. Wiedza, odpowiedzialność, otwarcie superwizora na swojego klienta-coacha mają wpływ na kształtowanie właściwych postaw oraz korygowanie używanych metod i narzędzi. Należy bowiem pamiętać, że superwizja traktowana profesjonalnie, jest narzędziem rozwoju kompetencji, wymiany doświadczeń oraz integracji środowiska coachów. Warto pamiętać, że w relacji superwizor - coach obie strony czerpią inspirację, odkrywają możliwości i zasoby oraz nowe pomysły, taka ma być superwizja...

 

W modelu 7 perspektyw   P. Hawkons i R. Shohet relacja miedzy superwizorem a coachem jest kluczowa-  jest tzw. procesem równoległym, podczas którego relacja coach-superwizor jest lustrzanym odbiciem relacji coacha z klientem, w tym lustrze coach może zobaczyć trudności jakie ma w procesie coachingowym, a w rezultacie szybko znajdzie inne sposoby pracy z klientem.

 

Według Marion Gillie podstawowe kompetencje superwizora coachingu to:

1. Zrozumienie procesu superwizji i  umiejętne jego wykorzystywanie w  pracy z klientem;

2. Doświadczenie w prowadzeniu coachingu;

3. Wiedza i doświadczenie psychologiczne;

4. Znajomość specyfiki środowiska korporacyjnego i dynamiki organizacji.

 

Z kolei kwalifikacje superwizora zdefiniowane przez ICF to: 

1. Bycie członkiem ICF, który nie jest objęty żadnymi sankcjami ze strony „ICF independent review board” za nie przestrzeganie zasad etycznego postępowania;

2. Doświadczony, dojrzały, akredytowany coach, z przynajmniej 3-letnią pełnoetatową praktyką jako coach;

3. Coach, który kontynuuje poszerzanie kontaktu oraz wiedzy o podejściach coachingowych poza pierwszy kurs coachingowy

 

lub

1. Członek innej profesjonalnej organizacji coachingowej posiadającej historię używania koncepcji superwizji, gdzie superwizor coachingowy przestrzega określonej przez nią Etyki i Standardów

2. Coach, który nie jest objęty żadnymi sankcjami ze strony „ICF independent review board” za nie przestrzeganie zasad etycznego postępowania  

3. Coach, który wyraża wolę honorowania Etyki i Standardów oraz Kompetencji Coachingowych określonych przez ICF, w skład których wchodzi definicja: coachingu, relacji coachingowej, coacha ICF, klienta i sponsora

4. Osoba posiada znajomość (szerokość kontaktu) przynajmniej trzech różnych podejść/metodologii coachingu.

 

W procesie akredytacji Izby Coachingu, przed Superwizorem stoją konkretne wymagania.

Są to miedzy innymi:

1. Ukończenie procesu kształcenia w zakresie coachingu obejmującego co najmniej 125 godzin zegarowych zajęć rozwijających kompetencje coacha opisane przez ICF

2. Przeprowadzenie 200 godzin zegarowych coachingu, w tym minimum 5 coachingów wielosesyjnych (minimum trzy sesje każdy) dowodzących umiejętności prowadzenia procesu coachingowego. Na 200 godzin składać się może:

- co najmniej 90 godzin coachingu indywidualnego,

- coaching grupowy lub coaching zespołu,

- najwyżej 30 godzin działań w formie:

       * udział w grupach ćwiczeniowych w roli coacha (nie dotyczy kursów wykazanych w punkcie 4.) –

         rzeczywiste godziny zegarowe pełnienia roli coacha,

       * prowadzenie grup ćwiczeniowych: kluby coacha, grupy ćwiczeniowe przy szkołach coachingu.

3. Podleganie superwizji pracy coachingowej (indywidualnej lub grupowej) w wymiarze minimum 20 godzin zegarowych, w tym minimum 5 godzin superwizji indywidualnej.

4. Rekomendacje zastępujące egzamin od minimum dwóch superwizorów akredytowanych przez IC, wystawione na podstawie superwizji prowadzonej zgodnie ze standardami ustanowionymi przez IC. Przynajmniej u jednego superwizora aplikujący podlega wielosesyjnemu procesowi superwizyjnemu (co najmniej trzy sesje w procesie). Superwizje u obu superwizorów zawierają element obserwacji uczestniczącej lub są analizą medialnego zapisu sesji (superwizor widzi/słyszy/obserwuje pracę superwizowanego coacha).

5. Udział we własnym coachingu w wymiarze co najmniej 6 godzin zegarowych (nie obejmuje sesji odbywających się w ramach procesu kształcenia, np. na kursach).

6. Posiadanie umiejętności prowadzenia superwizji coachingowej.

7. Przeprowadzenie minimum 60 godzin superwizji (indywidualnej lub grupowej), w tym przynajmniej 30 godzin superwizji indywidualnej.

8. Udział w superwizji własnej pracy jako superwizor w wymiarze minimum 10 godzin.

 

I kilka innych właściwych dla Izby Coachingu.

 

Analizując powyższe podejścia i zalecenia, myślę że wybierając dla siebie superwizora, warto zwrócić uwagę przede wszystkim na jego DOŚWIADCZENIE, zarówno w pracy z ludźmi, jak i w dziedzinie, w której podejmuje się prowadzić innych. Ważne też, aby sam podlegał superwizji, uczestniczył w doskonaleniu własnych kompetencji zarówno coachingowych jak też, a może w tym przypadku przede wszystkim, superwizyjnych (kursy/szkolenia, współprowadzący czy obserwator superwizji). Uczenie się i rozwijanie coacha-superwizora jest bardzo istotne, ze względu na fakt iż pracuje z ludźmi którzy dokonują zmian, rozwijają się, więc on sam w miejscu stać nie może.

 

Warto pamiętać, że nie każdy coach, choćby miał bardzo bogate doświadczenie i praktykę, będzie dobrym superwizorem. Superwizor nie może pełnić swej roli, jeżeli nie potrafi dostrzec "potencjału ukrytego w zalążku".  Pamiętajmy, że osoba która prosi o superwizje zazwyczaj ma świadomość wielu rzeczy, w tym swych potrzeb i braków. Superwizor powinien więc widzieć więcej, bowiem ma on pomóc swojemu klientowi wznieść się na wyższy poziom, by klient-coach mógł iść do przodu, mógł podążać swoją drogą.

 

A Ty jaką drogę coachingowego rozwoju wybierasz?

 

 

W artykule wykorzystano informacje pochodzące z:

www.icf.org.pl

www.kozminski.edu.pl

www.izbacoachingu.pl