Czy nastał czas na tworzenie standardów superwizji?

[ Kasia Dujanowicz ] -

22-06-2016

Myślę też, że coraz więcej coachów będzie szukać możliwości  poddania się superwizji. Pojawia się zatem pytanie o to, jakie standardy superwizji powinny obowiązywać? I czy w ogóle powinny?

Co za tym idzie jakie wymagania powinniśmy stawiać superwizorom, by dbać o profesjonalne  podejście superwizji?

I w końcu pojawia się pytanie jakie zasady powinny obowiązywać superwizora podczas prowadzenia superwizji?

Pierwsza i kluczowa kwestia dotyczy tego, że superwizji podlegają coachowie, przychodzący z  tematem dotyczącym  ich praktyki coachingowej. Niezależnie czy dotykamy superwizji normatywnej, problemowej czy rozwojowej.  W związku z tym pewne jest to, że superwizja to nie mentorcoaching czy po prostu coaching coacha.

Co  zatem wyróżnia sesję coachingową od superwizyjnej?

To, co jest mocnym wyznacznikiem superwizji to element refleksyjnego uczenia się Coacha. Nie chodzi tylko o to, by  przyglądać się temu z czym coach  przychodzi na tu i teraz, ważne jes refleksyjne uczenie się.

Czym jest refleksyjne uczenie się? To między innymi  pytanie o  większą perspektywę, umiejętność zobaczenia tego jak pracuję z klientami w szerszym kontekście. Samo  pojęcie refleksyjności jest stosunkowo złożone. Niekiedy refleksja sprowadzana jest tylko do formy myślenia. Innym razem nadawane jest jej o wiele szersze znaczenie. Najczęściej jednak refleksja jest utożsamiana z aktywnością związaną z rozwiązywaniem złożonych problemów

O człowieku, który potrafi prowadzić głębokie przemyślenia, mówimy, że jest refleksyjny. Zdolność do refleksji – pełnego zadumy rozważania – jest związana z otwartością umysłową oraz swoistą wrażliwością poznawczą . Osoba refleksyjna ma zatem  łatwość uczenia się na podstawie analizy zbieranych przez siebie informacji. Innymi słowy, potrafi uczyć się na podstawie własnego, dotychczasowego doświadczenia.

Jesteśmy refleksyjni po to, aby nauczyć się czegoś, ale i uczymy się dlatego, że doszło do refleksji. Osoba refleksyjna spogląda wstecz na to, co było, na zdarzenie, które miało miejsce, i włącza to do swoich doświadczeń edukacyjnych

Refleksyjna praktyka jest ważna dla rozwoju zarówno coachów , jak i superwizorów . Jest kategorią szczególnie istotną  zresztą we wszystkich zawodach opartych na pracy z ludźmi. Dzięki refleksyjności możemy uczyć się ze swoich doświadczeń, co generalnie ułatwia rozwój. Na co dzień funkcjonowanie jako refleksyjny praktyk oznacza rozwój dróg samokształcenia. Nauka poprzez działalność praktyczną przestaje być działaniem rutynowym, a staje się procesem ciągłego rozwoju.

 

Najprościej rzecz ujmując podczas sesji superwizyjnej i  refleksyjnego uczenia się  przyglądamy się z Coachem jego pracy odpowiadając na trzy podstawowe pytania:

Co? -  Z czym przychodzisz?

Co z tego? - Co z tego wynika?

I co teraz? - Co zamierzasz z tym zrobić?

Superwizor ma obowiązek zatrzymać klienta – coacha - pomóc mu poprzyglądać się sobie, doświadczyć, zobaczyć, poczuć - ale też pozwolić mu zobaczyć szerszą perspektywę.

 

Jakie pytania służą refleksyjnej praktyce? Jakie w związku z  tym podczas takiej sesji superwizyjnej powinny się pojawić?

Co chcesz żeby było efektem tej sesji?

Jak to o czym mówisz wpływa na Twoją pracę  z innymi klientami?

Jak to wpływa na postrzeganie siebie jako Coacha?

Co uzyskasz, kiedy temu poprzyglądasz? Co jest w tym ważnego?

Co zyskają na tym Twoi klienci?

Jak to przekonanie wpływa na Twoją postawę jako coacha?

Jak się czujesz z tym co teraz zobaczyłeś?

 Jakie efektywne działania możesz  podjąć w rezultacie tego co teraz zobaczyłeś ?

 

Praca podczas superwizji wymaga wewnętrznej gotowości do dzielenia się własnym doświadczeniem, wiedzą, emocjami, wglądami czasami dylematami związanymi z pracą coacha, a nade wszystko otwartości na informację zwrotną i gotowości do autorefleksji na różnych poziomach - intelektualnym, emocjonalnym, społecznym .

 

Dbajmy o standardy superwizji!